Jeśli Polska ucieknie spod eskorty, niemiecka hegemonia w Europie staje się zerem. Polska jest już zbyt daleko, by dało się ją odzyskać zwykłymi środkami. Wszystko, co w UE zmierza ku bankructwu, w Polsce wspina się ku autonomii: gospodarka jest silna, waluta stabilna, a siła militarna realna. Może ważniejsze, nerw narodowy jest żywy w kraju, który nienawidzi swojej geografii i zna swe przekleństwo dzięki trosce sąsiadów.
Kto żyje między Niemcami a Rosją, umiera często i zmartwychwstaje tylko za cenę tajemniczego męstwa. Niektórzy nazwali to „polskim szaleństwem”. Jednak nikt nie odkrył jego formuły i nie zdołał naśladować tej furibundalnej narodowej egzystencji, która wydobyła naród ze wszystkich horrorów i po drodze obaliła komunizm.
Dziś Polska jest największą potęgą Wschodu, a Wschód wielką niezaangażowaną wyjątkiem od mortyfikacji, którą Zachód przytula i wszystkim zaleca.
Te różnice w mentalności i charakterze w karcie pacjenta są źródłem wybuchem bandytyzmu europejskiego lewicowego liberalizmu, w wykonaniu komanda Tusk – premiera filogermańskiego i eurofanatycznego Polski.
Tusk próbował zdobyć Trybunał Konstytucyjny kraju i przez to centrum władzy prawnej i legalności, które steruje krokiem demokracji, utrzymując ją lub wyciągając z rzeczywistości. Opanowany przez ideologię, która rozpoznaje tylko siebie, Trybunał może stać się superpartią, która eliminuje wszelkie niezaangażowane partie, zaprowadza ciszę i kończy debatę, wyklucza spoza prawa wybranego prezydenta lub unieważnia głosy wyborców.
Innymi słowy i tymi samymi technikami, polski Trybunał Konstytucyjny może zostać zrumunizowany. Model Bukareszt 2024 może stać się europejską platformą relaunchu lewicowego liberalizmu w 2026.
Model został uruchomiony z całym szacunkiem dla bandytyzmu południowoamerykańskiego puczu.
Premier Donald Tusk czekał, aż prezydent Karol Nawrocki wsiądzie do samolotu na wizytę zagraniczną, i wtedy uderzył. Dwa dni wcześniej policja otrzymała rozkaz uzbrojenia się w broń wojenną, by stawić czoła „zamieszkom”, które w nieskończonej jasności widzenia przewidział tylko Tusk. W konsekwencji argumenty przywoływane teraz przez Tuska i Komisję Europejską są żenujące. Tak, konflikt jest prawny i powinien taki pozostać. Nikt nie może twierdzić, że broni demokracji i legalności, planując jednocześnie zamach stanu. Kto pojawia się nocą przed budynkiem z automatem w ręku i kominiarką na głowie, nie jest petentem przychodzącym złożyć skargę.
Nawrocki zawrócił samolot, który niósł go do Afryki, wylądował w Warszawie i wkroczył do siedziby Trybunału, gdzie szykowano odsunięcie sędziów. Ale historia tu się nie skończy. Bo stawka jest znacznie wyższa, a obsada znacznie szersza. W roli jest w istocie przyszłość europejskiego świata.
Obsceniczna desperacja ataku wyprowadzonego przez Tuska jest pożyczką od przywódców europejskiego systemu u władzy.
Krem europejskiego progresizmu czuje, że system się chwieje. Świat rządzący zabarykadował się za cenzurą i retoryką pseudo-demokratyczną nudniejszą niż automatyczna wiadomość telefoniczna. Tam, gdzie ma jeszcze wewnętrzną bazę wspólników, system próbuje uderzać prewencyjnie.
Sondaże mówią, że wybory w przyszłym roku wygra prawica i Polska wymknie się spod kontroli. Z tym system straciłby wszelką wagę na nowej mapie geopolitycznej, gdzie Polska jest militarną i ekonomiczną siłą znacznie bardziej wiarygodną niż kartonowe trupy tradycyjnych potęg. W ciągu następnych 12 miesięcy wybory mogłyby przywieść lub utrzymać przy władzy prawicę we Francji, Hiszpanii i Włoszech. Równolegle Niemcy są sparaliżowane próbą przekształcenia państwa w oszustwo blokujące opozycję. Na uboczu Wielka Brytania pilnie zajmuje się własnym bankructwem.
Traian Ungureanu, były europoseł
Sandu Negrea na X
