Zrozumieć co przeczytałeś Biblii. ZROZUMIEĆ! O ukrzyżowaniu Chrystusa czytałeś/słyszałeś setki razy, rutynowo przelatujesz przez tekst. Bo przecież ty wiesz lepiej. Lecz czy na pewno? No to przeczytaj poniższy tekst a prawie na pewno przekonasz się jak bardzo się myliłeś.
Ostatnie słowa, które Jezus wypowiedział przed śmiercią, były krzykiem tak agonizującym, że ludzie stojący u stóp krzyża nie mogli nawet zrozumieć, co mówił.
Większość katolików o tym wie.
Oto, czego większość katolików nigdy nie słyszała.
„Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił" to nie jest krzyk rozpaczy. To bezpośredni cytat. Pierwszy wers Psalmu 22. Psalmu napisanego przez króla Dawida około tysiąca lat przed narodzinami Jezusa.
Jezus nie tracił wiary na krzyżu. Cytował Pismo Święte.
I w starożytnej tradycji żydowskiej, gdy rabin cytował pierwszy wers psalmu, przywoływał cały psalm. Każda osoba obecna na Golgocie, która znała Torę, rozpoznałaby dokładnie to, co On robił.
Nie wołał w klęsce. Wskazywał na proroctwo.
A oto, co czyni to zdumiewającym.
Psalm 22 został napisany około tysiąca lat przed tym, jak Cesarstwo Rzymskie wynalazło ukrzyżowanie. A mimo to zobaczcie, co napisał Dawid.
„Przebili moje ręce i nogi."
Ukrzyżowanie nie istniało, gdy te słowa zostały napisane. Dawid nie miał żadnego punktu odniesienia dla tego. Żadnego historycznego precedensu. A jednak jest tam, zapisane w żydowskim Piśmie tysiąc lat przed tym, zanim metoda egzekucji, która miała je wypełnić, została w ogóle wymyślona.
Ale to nie wszystko.
„Dzielą między siebie moje szaty i o moją suknię rzucają losy."
Rzymscy żołnierze stojący pod krzyżem zrobili dokładnie to. Rzucali losy o szatę umierającego człowieka, wypełniając linię poezji napisanej przez hebrajskiego króla, który był martwy od tysiąca lat.
„Mogę policzyć wszystkie moje kości. Oni wpatrują się we mnie i cieszą się z mojego cierpienia."
Ukrzyżowanie wytrącało prawie wszystkie główne stawy ciała. Ofiara była zawieszona, podczas gdy ciężar jej własnego ciała rozkładał szkielet. Każda kość stawała się widoczna pod skórą.
Dawid to opisał. Tysiąc lat wcześniej. W psalmie.
I większość katolików, która przez całe życie słyszała „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił", absolutnie nie wie, że te słowa są pierwszym wersem najdokładniejszego proroctwa ukrzyżowania, jakie kiedykolwiek napisano.
Ale oto część, która zmienia wszystko.
Psalm 22 nie kończy się w agonii.
Większość katolików zakłada, że Jezus umarł w rozpaczy, ponieważ zna tylko pierwszy wers. Słyszą krzyk, czują ból i wierzą, że krzyż kończy się w ciemności.
Nie kończy się.
Ostatnie wersety Psalmu 22 są deklaracją totalnego, absolutnego i kosmicznego zwycięstwa.
„Wszystkie krańce ziemi przypomną sobie i nawrócą się do Pana, i wszystkie rodziny narodów pokłonią się przed Nim."
„Przyszłe pokolenia będą słyszeć o Panu. Będą głosić Jego sprawiedliwość, oznajmiając ludowi, który się narodzi: On to uczynił."
On to uczynił.
Hebrajskie słowo to jedna jedyna, donośna deklaracja, którą uczeni tłumaczą jako odpowiednik jednego słowa.
Dokonało się.
To samo słowo, które Jezus wypowiedział w swoim ostatnim tchnieniu na krzyżu.
„Wykonało się."
Jezus nie umarł cytując początek Psalmu 22. Umarł wypełniając jego koniec. I cytując pierwszy wers, mówił każdej osobie, która znała Pismo, dokładnie jak skończy się ta historia.
Nie w klęsce. W zwycięstwie.
I większość katolików przeszła przez to przez całe życie. Nie dlatego, że im na tym nie zależy. Nie dlatego, że ich wiara jest słaba. Ale dlatego, że nikt nigdy nie powiedział im, co Psalm 22 naprawdę mówi. Nikt nigdy nie pokazał im, że krzyk i triumf to ten sam psalm. Nikt nigdy nie dał im kontekstu, który przemienia znany moment agonii w najbardziej przemyślaną deklarację w historii zbawienia.
To jest problem, który odkryłem, siedząc w pokoju z moją grupą studium biblijnego w parafii.
Uczę Pisma Świętego od 18 lat. I pewnego środowego wieczoru zapytałem moją grupę, co Psalm 22 naprawdę mówi.
Cisza.
Spojrzeli po sobie. Spojrzeli na swoje Biblie. Spojrzeli na swoje notatki.
Jedna osoba powiedziała, że chodziło o smutek Dawida.
Nikt nie wiedział, że opisuje ukrzyżowanie tysiąc lat przed jego powstaniem. Nikt nie połączył pierwszego wersu z tym, co Jezus powiedział na krzyżu. Nikt nie rozumiał, że psalm kończy się zwycięstwem, nie rozpaczą.
Czytali go. Podkreślali go. Słyszeli go w czytaniach Wielkiego Tygodnia przez lata. I nie mieli pojęcia, co naprawdę czytali.
Rozumieli moje wyjaśnienia Pisma, ale nie samo Pismo. I w chwili, gdy mnie nie było, żeby ich prowadzić, byli zagubieni.
Jestem katechetą. Uczę Pisma Świętego od 18 lat. I przez cały ten czas ich zawodziłem.
Tamtej nocy, gdy wszyscy wyszli, siedziałem sam w tej pustej sali przez długi czas, myśląc o tym krzyku z krzyża. Myśląc o tym, ile Wielkich Piątków te osoby słyszały te słowa i całowały krucyfiks, nigdy nie czując zwycięstwa ukrytego w środku.
Nie mogły tego zobaczyć. I nie była to ich wina.
Nikt nigdy nie dał im korzeni.
Następnego ranka otworzyłem komputer i zacząłem pisać.
Księga Rodzaju.
Wszystko, co ktoś musi wiedzieć przed jej przeczytaniem. Kto napisał. Kiedy. Dlaczego. Co działo się w starożytnym świecie w tamtym czasie. Główne tematy. Jak wpisuje się w większą historię zbawienia.
Nie homilia. Nie rozważanie dewocjonalne. Tylko korzenie.
Przerabiałem to wielokrotnie, aż mój syn nastolatek mógł to przeczytać i zrozumieć w pełni samodzielnie.
Potem Wyjścia. Potem Kapłańska. Potem Liczb.
Każda księga Biblii.
Siedemdziesiąt trzy strony. Jedna strona na każdą księgę.
Włącznie z księgami deuterokanonicznymi, które Kościół zawsze strzegł. Tobita. Judyty. Mądrości. Syracha. Barucha. Pierwszej i Drugiej Machabejskiej.
Zajęło mi to trzy miesiące.
Trzy miesiące siedzenia przy kuchennym stole, gdy wszyscy szli spać. Trzy miesiące pisania i przepisywania, aż było tak jasne, jak tylko potrafiłem to uczynić. Trzy miesiące przekuwania 18 lat studiów w format, z którego każdy wierny mógłby korzystać całkowicie samodzielnie.
Żaden katecheta nie jest potrzebny.
W następną środę przyniosłem te 73 strony na studium biblijne i położyłem egzemplarz na każdym miejscu.
„Zanim dziś wieczór otworzymy nasze Biblie" — powiedziałem — „chcę, żebyście przeczytali stronę o Psalmach. Po prostu przeczytajcie. Potem będziemy studiować."
Obserwowałem, jak czytają.
Następnie powiedziałem: „Teraz otwórzcie swoje Biblie na Psalmie 22."
I obserwowałem coś, czego nigdy wcześniej nie widziałem w 18 latach katechezy.
Ich oczy się zmieniły.
Nie dezorientacja. Nie pustka.
Zrozumienie. Czyste zrozumienie.
Kobieta podniosła na mnie wzrok ze łzami spływającymi po twarzy.
„Słyszałam te słowa w każdy Wielki Piątek mojego życia. I tej nocy po raz pierwszy zrozumiałam, że Jezus nie wołał w rozpaczy. Cytował proroctwo, które kończy się zwycięstwem. Wiedział, jak to się skończy. Zawsze wiedział."
Mężczyzna po drugiej stronie sali powiedział spokojnie: „Dawid opisał ukrzyżowanie tysiąc lat przed jego powstaniem. To było w mojej Biblii przez całe moje życie. I nikt mi nigdy tego nie powiedział."
Inna kobieta powiedziała: „Zawsze myślałam, że krzyż jest najciemniejszym momentem Męki. Ale Psalm 22 kończy się tym, że wszystkie narody zwracają się ku Bogu. On nie ogłaszał swojej śmierci. Ogłaszał swoje zwycięstwo."
Reszta tamtego studium była inna niż cokolwiek, czego wcześniej doświadczyłem.
Nie czekali, aż wyjaśnię. Odkrywali sami.
Łącząc Psalm 22 z relacjami Ewangelii. Łącząc słowa Dawida z żołnierzami rzucającymi losy. Łącząc „On to uczynił" z „Wykonało się."
Widząc nić, która przebiega przez całą Biblię, od Rodzaju do Apokalipsy, gdy już wiesz, gdzie szukać.
Naprawdę rozumieli Pismo Święte.
Pod koniec wieczoru jeden ze starszych mężczyzn podszedł do mnie. Był w mojej grupie studium biblijnego od sześciu lat i był praktykującym katolikiem od czterdziestu.
„Katecheto" — powiedział spokojnie — „czytam Biblię przez całe swoje życie. I czuję, że dopiero teraz naprawdę zacząłem ją rozumieć. Dziękuję."
Wróciłem do domu tamtej nocy i opowiedziałem żonie, co się wydarzyło.
„Zrozumieli. Po raz pierwszy naprawdę zrozumieli."
To było ponad osiem miesięcy temu.
Od tamtej pory setki osób powiedziały mi to samo.
„To pierwszy raz, kiedy naprawdę rozumiem, co czytałem."
Nie dlatego, że jestem genialnym katechetą. Ale dlatego, że w końcu dałem im to, czego naprawdę potrzebowali.
Korzenie.
Kto napisał każdą księgę. Kiedy. Dlaczego. Co działo się na świecie w tamtym czasie. Główne tematy. Jak każda księga łączy się z poprzednią i następną. I jak wszystko wskazuje na Chrystusa i sakramenty, które strzeże Kościół.
A gdy już masz te korzenie, Biblia, którą myślałeś, że znasz, staje się czymś, czego nigdy naprawdę wcześniej nie spotkałeś.
Psalm 22 to tylko jeden moment. Tysiące innych jak ten czekają na stronach, które już czytałeś.
Czy wiedziałeś, że hebrajskie słowo oznaczające „robak" w Psalmie 22,6 — „Jestem robakiem, a nie człowiekiem" — to tola, szkarłatny robak? Że gdy robak tola umiera, wspina się na drzewo, jego ciało pęka i uwalnia karmazynowy barwnik, który barwi wszystko poniżej. Że po trzech dniach karmazynowa pozostałość staje się biała. Że Jezus zacytował ten sam psalm z drzewa krzyża, Jego ciało zostało przebite, Jego krew wylana szkarłatna, i trzeciego dnia wszystko się zmieniło.
Czy wiedziałeś, że baranek, którego Bóg zaopatrzył na górze Moria, aby ocalić Izaaka, pojawił się na tej samej górze, gdzie później zostanie zbudowana Świątynia i gdzie Jezus zostanie ostatecznie ukrzyżowany? Że Abraham nazwał to miejsce „Pan zapewni" i tysiąc lat później Bóg zapewnił ostatecznego Baranka w tym dokładnie miejscu?
Czy wiedziałeś, że gdy Jezus powiedział „Wykonało się", greckie słowo tetelestai było tym samym słowem pieczętowanym na pokwitowaniach w Cesarstwie Rzymskim oznaczającym „zapłacono w całości"? Że Jego ostatnie słowa nie były stwierdzeniem końca, lecz pełni. Doskonała ofiara. Kosmiczny dług oznaczony jako spłacony. Dlatego właśnie Msza Święta nie powtarza ofiary, lecz ją uobecnia. Bo została dokonana raz na zawsze.
Kontekst zmienia wszystko. Za każdym razem.
Nazywam to Kiełkiem Wiary. Podróż przez 73 Korzenie.
To 73 strony. Jedna na każdą księgę katolickiej Biblii.
Każda strona daje ci to, czego potrzebujesz przed lekturą. Kto napisał. Kiedy. Dlaczego. Co działo się na świecie w tamtym czasie. Kluczowe tematy. Symbolika i obrazy. I jak łączy się z twoim życiem wiary dziś, z Liturgią i sakramentami.
Napisane prostym językiem. Bez terminologii akademickiej. Bez skomplikowanej teologii.
Tylko korzenie, które sprawiają, że wszystko, co już czytałeś — i wszystko, co słyszysz na Mszy — nagle nabiera sensu z całym ciężarem, który Bóg zamierzył.
Bo oto, co wiem po 18 latach nauczania Pisma Świętego.
Biblia nie jest myląca dlatego, że jest niejasna. Jest myląca, ponieważ czytamy ją bez fundamentu, który czynił ją jasną dla Ludu Bożego, który otrzymał ją jako pierwszy.
Oni znali psalmy na pamięć. Słyszeli pierwszy wers i czuli koniec, zanim Jezus w ogóle przemówił. Widzieli Go cytującego Dawida z krzyża i rozumieli, że to, co wyglądało jak najciemniejsza godzina historii, było w rzeczywistości wypełnieniem największej obietnicy, jaka kiedykolwiek została dana.
My słyszymy krzyk i przegapiamy ukryty pod nim triumf.
Ten przewodnik przywraca ci ten fundament.
Jeśli kiedykolwiek słyszałeś „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił" podczas celebracji Męki i czułeś ciężar tych słów, nie rozumiejąc ukrytego w nich zwycięstwa.
Jeśli kiedykolwiek czytałeś fragment Pisma Świętego i czułeś, że pod słowami kryje się coś głębszego, czego nie możesz dosięgnąć.
Jeśli kiedykolwiek zastanawiałeś się, co byś znalazł w Słowie Bożym, gdyby ktoś najpierw dał ci korzenie.
To jest to, czego szukałeś.
Bóg nie mówił z krzyża przez przypadek. On nigdy nic nie robi przez przypadek.
Nie pozwól, aby brak kontekstu był tym, co powstrzymuje cię od zrozumienia tego, co mówił do ciebie — w Swoim Słowie i w Swoim Kościele — przez całe twoje życie.
Zagłęb się w tajemnicę wiary, naprawdę rozumiejąc Pismo Święte.
Nie tylko znane fragmenty. Wszystkie. Całą historię zbawienia.
Właśnie do tego został stworzony Kiełek Wiary — Podróż przez 73 Korzenie.
I możesz rozpocząć swoją, klikając poniżej.
Wyświetl mniej
