Podczas gdy miliony ludzi martwią się rachunkami, inflacją i przyszłością swoich rodzin, najbogatsi inwestują miliardy dolarów w coś znacznie większego niż luksusowe samochody, jachty czy rezydencje.
W niezależność od systemów, od których zależy reszta społeczeństwa.
I właśnie tutaj zaczyna się historia, której warto przyjrzeć się znacznie uważniej.
Mark Zuckerberg rozwija ogromną posiadłość na Hawajach, której ujawnione plany obejmowały podziemne schronienie, własne zasoby wody i zaplecze energetyczne.
Peter Thiel kupił rozległe tereny w Nowej Zelandii, choć jego projekt luksusowego kompleksu nie uzyskał wymaganych zezwoleń.
W Argentynie powstaje projekt Wamani — dziesiątki tysięcy hektarów ziemi, własna infrastruktura i dążenie do samowystarczalności na wypadek globalnego kryzysu.
Przypadek? Niekoniecznie. Ale same inwestycje nie dowodzą wspólnego, tajnego planu.
Altos Labs rozpoczęło działalność z finansowaniem rzędu 3 miliardów dolarów. Firma bada mechanizmy odmładzania komórek.
Sam Altman zainwestował w Retro Biosciences, firmę zajmującą się biologią starzenia.
Podczas gdy przeciętny człowiek zastanawia się, jak sfinansować leczenie, ogromny kapitał finansuje badania nad technologiami, które w przyszłości mogą zmienić długość i jakość ludzkiego życia.
Nie oznacza to, że miliarderzy potrafią już zatrzymać starzenie. Oznacza jednak, że chcą uczestniczyć w rozwoju takich technologii.
AI, robotyka, automatyzacja, własne centra danych, gigantyczne zasoby energii.
Zastanówmy się nad jednym.
Co stanie się z układem sił gospodarczych, kiedy właściciele kapitału będą mogli produkować coraz więcej przy coraz mniejszym udziale pracy człowieka?
Kto będzie właścicielem maszyn? Kto będzie kontrolował infrastrukturę? Kto będzie decydował o dostępie do najpotężniejszych technologii?
To nie jest science fiction. To pytania o kierunek rzeczywistych przemian gospodarczych.
Nowa Zelandia, Tasmania i inne względnie odizolowane regiony są analizowane przez naukowców pod kątem odporności na globalne katastrofy.
W świecie poważnego kryzysu samo posiadanie pieniędzy może nie wystarczyć.
Potrzebna będzie zdolność wytwarzania żywności, pozyskiwania wody, produkowania energii i utrzymywania sprawnej infrastruktury.
I tu dochodzimy do sedna.
Moim zdaniem obserwujemy coś znacznie ważniejszego niż modę miliarderów na bunkry.
Obserwujemy wyścig o technologie i zasoby, które mogą zdecydować o tym, kto zachowa największe możliwości działania w czasach kryzysów i głębokich przemian.
Nie ma wiarygodnych dowodów, że miliarderzy znają datę nadchodzącej katastrofy albo wspólnie przygotowują nowy porządek świata.
Ale udokumentowane inwestycje pokazują, że część z nich traktuje bezpieczeństwo, długowieczność, autonomię i kontrolę strategicznej infrastruktury bardzo poważnie.
I TERAZ NAJWAŻNIEJSZE PYTANIE:
Dlaczego państwa nie traktują niezależności energetycznej, żywnościowej i technologicznej swoich obywateli z podobną determinacją?
Bo przyszłość nie powinna należeć wyłącznie do tych, których stać na jej zabezpieczenie.
Pytanie?
Czy najbogatsi po prostu zabezpieczają swój majątek przed niepewną przyszłością, czy dostrzegają zagrożenia, których większość społeczeństwa jeszcze nie docenia?
KJN

