Gydyby pewne isoty nie zorganizowały nam igrzysk w postaci niszczenia wieży babel i nie ograniczyli naszego ciała fizycznego na prawde moglibyśmy wiele zdziałać i być istotami nie tyle intelektualnymi co takze empatycznymi bo serce daje funcadment pod to jak jest na ziemi a brak miłosci do siebie różni ludzi jak i całe narody.
Kiedy Kim Peek przyszedł na świat w 1951 roku w Salt Lake City, lekarze przekazali jego rodzicom bardzo trudną wiadomość.
Chłopiec miał poważne nieprawidłowości w budowie mózgu. Przewidywano, że może nigdy nie nauczyć się samodzielnie chodzić, mówić ani funkcjonować bez stałej pomocy.
Ojcu Kima, Franowi Peekowi, doradzano nawet, by oddał syna do specjalistycznej placówki.
Fran odpowiedział krótko:
„To mój syn. Wraca ze mną do domu.”
Badania wykazały, że Kim urodził się bez ciała modzelowatego — dużej struktury zbudowanej z włókien nerwowych, która zwykle łączy lewą i prawą półkulę mózgu.
Miał również inne nieprawidłowości neurologiczne, między innymi dotyczące móżdżku.
Pod wieloma względami przewidywania lekarzy rzeczywiście się sprawdziły.
Kim przez całe życie miał ogromne trudności z prostymi, codziennymi czynnościami.
Nie potrafił samodzielnie zapiąć koszuli.
Miał problemy z koordynacją.
Nie był w stanie prowadzić całkowicie niezależnego życia i przez wiele lat potrzebował pomocy ojca.
Ale lekarze nie przewidzieli jednej rzeczy.
Jego pamięć okazała się czymś absolutnie niezwykłym.
Już jako małe dziecko Kim zaczął zapamiętywać książki.
Nie tylko główne informacje.
Nie pojedyncze fragmenty.
Zapamiętywał całe strony, słowa, szczegóły i układ tekstu.
W wieku kilku lat czytał słowniki i potrafił później przywoływać definicje wraz z miejscem, w którym znajdowały się na stronie.
Jako dorosły był w stanie przeczytać książkę w niezwykle krótkim czasie i zachować ogromną część zawartych w niej informacji.
Szacowano, że przez całe życie zapamiętał treść tysięcy książek.
Historia.
Literatura.
Geografia.
Muzyka.
Szekspir.
Biblia.
Statystyki sportowe.
Rozkłady jazdy.
Raz przeczytana informacja często pozostawała w jego pamięci na lata.
Jeszcze bardziej niezwykły był sposób, w jaki czytał.
Kim potrafił patrzeć jednocześnie na dwie strony otwartej książki — jedno oko skupiał na lewej, drugie na prawej.
Zamiast czytać tekst linijka po linijce, zdawał się przetwarzać ogromne partie informacji równolegle.
Można było podać mu historyczną datę, a on potrafił powiedzieć, jaki był wtedy dzień tygodnia.
Wystarczyło wymienić amerykański kod pocztowy, by przywołał nazwę miasta i wiele szczegółów dotyczących danego miejsca.
Po usłyszeniu utworu muzycznego potrafił rozpoznać kompozytora i opowiedzieć o samej kompozycji.
A jednocześnie nadal nie umiał zawiązać sobie butów.
Na początku lat 80. Kim i jego ojciec poznali scenarzystę Barry’ego Morrowa.
Morrow był zafascynowany niezwykłymi zdolnościami Kima.
To spotkanie stało się jedną z inspiracji do stworzenia scenariusza filmu „Rain Man” z Dustinem Hoffmanem.
Filmowy Raymond Babbitt nie był jednak bezpośrednim portretem Kima — postać powstała z połączenia cech kilku różnych osób.
Mimo to właśnie Kim Peek stał się jednym z najważniejszych źródeł inspiracji.
Gdy „Rain Man” zdobył w 1989 roku cztery Oscary, w tym za najlepszy film i najlepszą rolę męską, Barry Morrow przekazał Kimowi swoją statuetkę.
Uważał, że bez niego ta historia mogłaby nigdy nie powstać.
Po sukcesie filmu Kim wraz z ojcem zaczął podróżować po Stanach Zjednoczonych.
Spotykał się z publicznością, odpowiadał na pytania i demonstrował swoją niezwykłą pamięć.
Ludzie pytali o historię, książki, muzykę, daty i geografię, a Kim bardzo często potrafił odpowiedzieć natychmiast.
Jednak osoby, które go poznawały, wspominały później, że robił wrażenie nie tylko dzięki swoim zdolnościom.
Był ciepły.
Łagodny.
Otwarty na ludzi.
Bardzo chciał nawiązywać z nimi kontakt.
Z czasem jego przypadkiem zaczęli interesować się również naukowcy.
Zaawansowane badania obrazowe pozwoliły lepiej zrozumieć, że mózg Kima rozwijał się w sposób całkowicie nietypowy.
Brak struktur, które u większości ludzi odpowiadają za komunikację między półkulami, nie oznaczał po prostu, że jego mózg „nie działał”.
Przeciwnie.
Rozwinął własne, niezwykłe sposoby przetwarzania informacji.
Jego przypadek stał się ważnym przykładem pokazującym, jak niezwykle plastyczny potrafi być ludzki mózg i jak może adaptować się do nietypowych warunków rozwojowych.
Kim Peek zmarł 19 grudnia 2009 roku na skutek zawału serca.
Miał 58 lat.
Po jego śmierci mózg przekazano do badań naukowych.
Jego historia do dziś zmusza do zastanowienia się nad tym, czym właściwie jest inteligencja.
Według typowych kryteriów Kim miał bardzo poważną niepełnosprawność.
Nie potrafił samodzielnie prowadzić domu.
Nie radził sobie z pieniędzmi.
Potrzebował pomocy przy codziennych czynnościach.
A jednak posiadał jedną z najbardziej niezwykłych zdolności pamięciowych, jakie kiedykolwiek opisano.
Nie potrafił samodzielnie zapiąć koszuli.
Ale mógł przywołać z pamięci ogromne fragmenty książek.
Nie mógł mieszkać sam.
Ale naukowcy analizowali jego mózg, próbując lepiej zrozumieć możliwości ludzkiego umysłu.
Kim Peek pokazał, że ograniczenia i wyjątkowe zdolności mogą istnieć w jednym człowieku jednocześnie.
Jedno nie unieważnia drugiego.
Nie był wyłącznie „geniuszem”.
Nie był też wyłącznie „osobą niepełnosprawną”.
Był człowiekiem, którego mózg rozwijał się inaczej niż u większości ludzi.
Kiedy lekarze na początku jego życia widzieli przede wszystkim ograniczenia, jego ojciec zobaczył syna i możliwość innej przyszłości.
Ta decyzja zmieniła życie Kima.
A później, pośrednio, zmieniła również sposób, w jaki miliony ludzi zaczęły patrzeć na zespół sawanta, neuroróżnorodność i ludzkie możliwości.
Mózg Kima nie działał według typowego schematu.
Ale być może właśnie w tym tkwi najważniejsza lekcja jego historii.
Nie każdy umysł musi działać tak samo, żeby mieć ogromną wartość.
Kim Peek nie potrafił zrobić wielu rzeczy, które dla większości z nas są całkowicie zwyczajne.
Za to pamiętał rzeczy, których niemal nikt inny nie byłby w stanie zachować w pamięci.
I dzięki tej niezwykłej różnicy pomógł nam zobaczyć, jak szerokie mogą być granice ludzkiego umysłu.
