,, Jerzy Osuch
Szatan w Watykanie. Żyjemy w bardzo dziwnych czasach. Działania, które Wróg prowadzi na skalę światową, zdają się osiągać krytyczny etap, w którym dojdzie do bardzo wyraźnych zmian, a zmiany te mocno zachwieją tymi, którzy nie mają fundamentu w Chrystusie. Możemy ignorować to, co knuje Wróg, mamy taki wybór, albo możemy zdobywać wiedzę, gromadzić dowody, gdzie tylko się da, i odnosić to, co widzimy, do Słowa Bożego. Nasze modlitwy nabierają znacznie większej mocy, im wyraźniej dostrzegamy działania Wroga. Kiedy ślepy prowadzi ślepego, ich modlitwy prawdopodobnie pozostaną nieskuteczne. Czasami sam Wróg zdradza swoją obecność na światowej scenie. Może to wynikać jedynie z jego pychy i arogancji, ale może również stanowić sygnał dla jego sług na ziemi, że osiągnięto kolejny kamień milowy w jego wielkim planie. Do takiego zdarzenia mogło dojść w Watykanie 4 listopada, kiedy to papież Leon XIV przyjął na prywatnej audiencji w Pałacu Apostolskim amerykańskiego piosenkarza, autora tekstów i laureata Nagrody Nobla, Boba Dylana (urodzonego jako Robert Zimmerman). Strój Dylana oraz inne elementy uchwycone na nagraniu sprawiły, że spotkanie to nabrało nieco surrealistycznego charakteru. Zacznijmy od uścisku dłoni: Papież Leon XIV, noszący tytuł Pontifex Maximus, wita Dylana uściskiem typu „kciuk na kłykciu”, charakterystycznym dla wysokich rangą masonów. Jego białe szaty kontrastują, ponownie w sposób typowy dla masonerii, z czarnym strojem, który miał na sobie Dylan. Wygląda na to, że piosenkarz wybrał strój naśladujący ubiór lorda Sithów, imperatora Palpatine’a z serii filmów „Gwiezdne wojny”, postaci opisywanej jako „knująca intrygi, potężna i na wskroś zła”. Jeśli przyjrzeć się uważnie, można dostrzec, że Dylan, mający dziś 85 lat, ma pod kapturem czarną czapkę z daszkiem; prawdopodobnie po to, by kaptur utrzymywał się na odpowiedniej wysokości. Kto zakłada bluzę z kapturem na spotkanie z papieżem? Tylko ktoś, kto może pozwolić sobie na lekceważenie konwenansów i złamanie papieskiego protokołu. Innymi słowy, ktoś, kogo pozycja za kulisami daje mu do tego prawo. Na kolejnym ujęciu widzimy ich obok siebie: Dylan ma na dłoniach czarne skórzane rękawiczki, a w ręku trzyma czarny parasol przewiązany jaskrawoczerwonym paskiem. Znów nasuwa się pytanie: kto robi coś takiego? Ten osobliwy ubiór nie jest jedynie przejawem ekscentryczności, ma wymiar symboliczny. W innym ujęciu widać Dylana zbliżającego się do papieża tuż przed uściskiem dłoni. Zauważmy, że ma na sobie czarne skórzane buty, dokładnie takie same jak papież. To jedyny element, który ich łączy. Sugeruje on, że choć obaj pełnią skrajnie odmienne role, co podkreślają ich stroje, w rzeczywistości działają w tej samej drużynie.W tradycjach ezoterycznych, w tym w buddyzmie i hinduizmie, parasol stanowi symbol. Jego trzon odpowiada ludzkiemu kręgosłupowi z licznymi czakrami lub też Axis Mundi, osi świata, łączącej niebo z ziemią. Czasza parasola, gdy jest on rozłożony, symbolizuje czakrę korony lub samo niebo. W kręgach satanistycznych przedmiot ten postrzegany jest jako piorunochron, symbolizujący więź między Szatanem a jego sługami, „Wtedy rzekł do nich Jezus: Widziałem szatana spadającego z nieba jak błyskawica” (Ewangelia według św. Łukasza 10,18). Okultyści w branży muzycznej często nazywają Lucyfera „Rain Man” (człowiek deszczu), co brzmieniowo może również nawiązywać do angielskiego zwrotu „Reign, Man!” („Panuj, człowieku!”). Autorzy piosenek niekiedy przemycają to określenie w swoich tekstach. Utwór „Umbrella” w wykonaniu Rihanny odniósł ogromny sukces na listach przebojów, częściowo dlatego, że stanowił zawoalowane odniesienie do Lucyfera i jego sług. Parasol chroni również przed deszczem. Ponieważ największy sąd nad niegodziwymi mieszkańcami ziemi przyszedł właśnie w postaci deszczu, podczas potopu za czasów Noego, słudzy Szatana chętnie wykorzystują ten przedmiot jako symbol swojej rzekomej odporności na Boży sąd. Zatem, podchodząc do papieża, Dylan deklarował swoją przynależność do Lucyfera. Przyjmując go uprzejmie i wymieniając z nim masoński uścisk dłoni, papież odpowiedział w ten sam sposób. Obaj, w obliczu buntowniczego świata, obwieścili, że Szatan sprawuje teraz pełną kontrolę nad Kościołem rzymskokatolickim. Może się to wydawać śmiałym twierdzeniem, jednak to, co wydarzyło się później, stanowi potwierdzenie, że ich spotkanie było w każdym szczególe wyreżyserowane, był to okultystyczny rytuał o mrocznym celu.
Kolejny etap rytuału jest uwidoczniony, gdy obaj mężczyźni siedzą przy stole. Co dokładnie widzimy? Dylan wciąż trzyma parasol i ma na głowie kaptur. W tle widać figurę Najświętszej Maryi Panny, natomiast na pierwszym planie znajduje się coś dość osobliwego. Trudno jednoznacznie stwierdzić, czym jest ten przedmiot i dlaczego w ogóle się tam znalazł. Można przypuszczać, że srebrna taca z czerwoną podkładką służy do uroczystego prezentowania oficjalnych podarunków dla gości. W tym przypadku papież wręczył Dylanowi tradycyjny różaniec, umieszczony w czerwonym etui. Przedmiot ten można jednak łatwo pomylić z kostką mydła leżącą w kałuży krwi. Biorąc pod uwagę, że mydło przez wieki wytwarzano z łoju (tłuszczu zwierzęcego, m.in. owczego), nawiązanie do Golgoty wydaje się oczywiste. Sama taca może natomiast symbolizować Świętego Graala. Sataniści czerpią ogromną przyjemność z tego rodzaju subtelnej, jawnie prezentowanej symboliki, w której zwyczajny przedmiot lub sytuacja służą do przekazania ezoterycznego przesłania.
5 grudnia 2004 roku w programie „60 Minutes” stacji CBS wyemitowano wywiad Eda Bradleya z Bobem Dylanem. Dylan miał wówczas 63 lata. Rozmowa odbyła się w związku z premierą jego autobiografii „Chronicles – Volume One”. W trakcie wywiadu Bradley pogratulował Dylanowi długiej i niezwykle udanej kariery, wyrażając zdziwienie, że mimo wieku i znaczących osiągnięć artysta wciąż występuje na scenie. Bradley zapytał Dylana o wczesne utwory, które przyniosły mu wielką sławę. Muzyk odpowiedział:
„Nie wiem, jak udało mi się napisać te piosenki. Powstały one w sposób niemal magiczny… Spróbuj usiąść i napisać coś takiego. Jest w tym pewna magia – i nie chodzi tu o magię w stylu Siegfrieda i Roya, rozumiesz? To zupełnie inny rodzaj magii, która przenika wszystko”.
Ta osobliwa uwaga rzuciła nowe światło na dalszą część rozmowy, dotyczącą długowieczności jego kariery:
Bradley: Cóż, trwa to już bardzo długo. Wciąż wykonujesz te utwory, wciąż jesteś w trasie koncertowej.
Dylan: Owszem, ale nie uważam tego za coś oczywistego.
Bradley: Dlaczego wciąż to robisz? Dlaczego wciąż jesteś na scenie?
Dylan: Wszystko sprowadza się do kwestii przeznaczenia. Dawno temu zawarłem z nim pewien układ i teraz wywiązuję się ze swojej części umowy.
Bradley: Na czym polegał ten układ?
Dylan: Na tym, by dotrzeć do miejsca, w którym jestem teraz.
Bradley: Czy powinienem zapytać, z kim zawarłeś ten układ?
Dylan: [Lekki śmiech] Eh, no wiesz… z szefem, eh… z głównodowodzącym.
Bradley: Tutaj, na Ziemi? Dylan: Na tej ziemi i w świecie, którego nie widzimy.
Jak sam przyznał, na początku swojej kariery zawarł układ z istotą nadprzyrodzoną, którą nazywał „Głównym Dowódcą”. To właśnie z tego źródła brała się „przenikliwa magia” jego wczesnych utworów. Kontynuował występy w ramach tego porozumienia. Warto w tym kontekście zauważyć, że jego audiencja u papieża Leona miała miejsce podczas podróży do Włoch, gdzie dawał serię koncertów, w wieku 85 lat! Wygląda na to, że warunki tego układu wciąż obowiązują.
Spotkanie Dylana z papieżem Leonem należy rozpatrywać w kontekście rewelacji ujawnionych przez byłego watykańskiego insidera, katolickiego księdza Charlesa Murra. Twierdzi on, że Kuria, administracja zarządzająca Watykanem, jest w znacznym stopniu zinfiltrowana przez masonerię. Murr, który opisał to w swojej książce z 2022 roku pt. „Murder in the 33rd Degree: The Gagnon Investigation into Vatican Freemasonry / „Morderstwo w 33. stopniu: dochodzenie Gagnona w sprawie masonerii w Watykanie”). Książka Charlesa Murra jest prawdopodobnie najbardziej rzetelnym opracowaniem na temat infiltracji Watykanu przez masonerię, jakie od tamtego czasu powstało dzięki osobie z wewnątrz watykańskich struktur. Charles Murr, obecnie 76-letni, oddał katolikom wielką przysługę, ujawniając kulisy wydarzeń, które miały miejsce w czasie jego pracy w Kurii Rzymskiej. Jeśli masoneria otacza swoje cele i metody działania ścisłą tajemnicą, to samo można powiedzieć o Kurii. Jako duchowni katoliccy, wszyscy oni złożyli śluby posłuszeństwa, które ograniczają ich możliwość otwartego mówienia o niedozwolonych lub niestosownych działaniach wewnątrz Kurii, czyli watykańskiej administracji. Co więcej, od dziesięcioleci Kuria jest przesiąknięta osobami o skłonnościach homoseksualnych, na co zwraca uwagę, wydana we Francji w 2019r. książka pt. „Sodoma”, zawierająca szczegółową analizę tego, w jakim stopniu Kościół rzymski znajduje się obecnie pod kontrolą zakorzenionej w nim homoseksualnej kliki. Jej autorem jest doświadczony francuski dziennikarz Frédéric Martel; angielski tytuł publikacji brzmi: „In the Closet of the Vatican: Power, Homosexuality, Hypocrisy / W szafie Watykanu: władza, homoseksualizm, hipokryzja”. Na 550 stronach autor przedstawia szokujące szczegóły dotyczące organizacji sparaliżowanej przez grzech dewiacji seksualnej. Martel potwierdza istnienie wpływowej homoseksualnej kliki wewnątrz Kościoła katolickiego, grupy, która nieustannie dąży do rozszerzania swoich wpływów i obsadzania kluczowych stanowisk swoimi ludźmi.
W swojej książce „Murder in the 33rd Degree / Morderstwo w 33. stopniu”, Murr ujawnia, że w latach 70. XX wieku w kierownictwie Kościoła katolickiego doszło do ogromnych przetasowań. Zbiegło się to w czasie z wyraźnym wzrostem aktywności homoseksualnej, o której pisze Martel. Murr podaje, że kardynał Sebastiano Baggio, pełniący w latach 1973–1984 funkcję prefekta Kongregacji ds. Biskupów, był masonem. Dokumentację potwierdzającą ten fakt przedstawiono papieżowi Pawłowi VI, jednak ten odmówił usunięcia Baggia ze stanowiska. Papież uchylił się od swojego obowiązku, mimo że 29 czerwca 1972 roku publicznie stwierdził, iż „dym szatana” wdarł się do Kościoła katolickiego! Ponieważ Sobór Watykański II ustalił wiek emerytalny dla wszystkich biskupów na świecie, co zostało oficjalnie wprowadzone w 1966 roku dokumentem Ecclesiae Sanctae, od biskupów, którzy ukończyli 75 lat, oczekiwano złożenia rezygnacji. Proces ten nabrał tempa właśnie za czasów Baggia, było to zjawisko bez precedensu w historii Kościoła katolickiego. Nigdy wcześniej nie przeprowadzono czystki na taką skalę. Baggio, jako prefekt Kongregacji ds. Biskupów, znajdował się w idealnej pozycji, by egzekwować to żądanie, a co ważniejsze, by dobierać biskupów, którzy mieli objąć wakujące stanowiska. Choć formalny proces wyboru następcy zakładał udział nuncjuszy apostolskich (przedstawicieli papieża w poszczególnych krajach), którzy sporządzali krótką listę kandydatów, oraz Kongregacji ds. Biskupów, która tę listę weryfikowała, ostateczna decyzja należała do papieża, a ten podejmował ją w oparciu o rekomendację prefekta, czyli samego Baggia. Ta rekomendacja zawsze prowadziła do mianowania kandydata o poglądach liberalnych, takiego, który byłby do zaakceptowania dla masonerii. W niedawnym, dwugodzinnym wywiadzie dla hiszpańskiego dziennikarza, Murr barwnie opisał tę czystkę: „On (mason Baggio) odpowiadał za mianowanie wszystkich biskupów na świecie. Czy wyobrażasz sobie, co to oznacza? Każdy biskup musiał złożyć rezygnację w wieku 75 lat. Gdy biskup kończył 75 lat i jeden dzień, Baggio miał już gotowego następcę – liberała. Czasami zdarzał się konserwatysta, ot, żeby rzucić psom kość, ale w większości byli to liberałowie, liberałowie, liberałowie”. To tłumaczy, dlaczego w ostatnich dekadach Kościół katolicki tak dalece odszedł od swojego tradycyjnego nauczania w kwestiach moralności i seksualności. Radykalne zmiany, które nastąpiły po Soborze Watykańskim II, umożliwiły masonom wewnątrz Watykanu realizację ich neoliberalnego, marksistowskiego programu. Czystka zmieniła wszystko. Nowi biskupi byli „ludźmi tego świata”, dla których nie stanowiły problemu: aborcja na życzenie, homoseksualizm, „małżeństwa” osób tej samej płci czy stosowanie długotrwałych i opresyjnych środków prawnych w celu odpierania zarzutów o nadużycia seksualne i pedofilię, stawianych duchownym katolickim. W wyniku czystki przeprowadzonej przez masona Baggio, z pewnością przy wsparciu innych masonów wewnątrz Kurii, katoliccy biskupi na Zachodzie milczą. Nienarodzeni mogą umierać, a sodomia może rozkwitać. Zdradzili oni swoje wspólnoty i odwrócili się od Słowa Bożego. W Irlandii na przykład referenda w sprawie aborcji (2018 r.) oraz „małżeństw” osób tej samej płci (2015 r.) zakończyły się wyraźnym zwycięstwem zwolenników tych rozwiązań, ponieważ wysocy rangą dostojnicy kościelni, którzy powinni byli zabrać głos, pozostali w głębokim tle i nie powiedzieli nic. Swoim milczeniem poparli podłe marksistowskie założenia realizowane przez rządzący reżim, te „wilki i szakale” zasiadające w irlandzkim parlamencie (Dáil Éireann). Czystka ta wyjaśnia również, dlaczego obecny papież, Leon XIV, a także jego poprzednicy, Jan Paweł II i Franciszek I, zostali powołani na ten wysoki urząd. Popierają oni postulaty środowisk LGBT, dialog międzyreligijny, asymilację ekumeniczną, aborcję, inkluzywność i różnorodność, a także uczestnictwo w nabożeństwach wspólnie z duchownymi innych religii, w tym islamu, buddyzmu, hinduizmu czy animizmu. Nauczają, że Allah, fałszywy „bóg” islamu, jest tym samym Bogiem, o którym mówi Biblia. Często wychwalają zalety rządu światowego, redystrybucji dóbr, integracji rasowej, teologii wyzwolenia, będącej katolicyzowaną formą marksizmu oraz programów zdrowotnych opartych na szczepionkach. Co więcej, przyznają prestiżowe wyróżnienia i stanowiska wewnątrz Kościoła katolickiego oraz organizacji katolickich osobom, które otwarcie popierają agendę Nowego Porządku Świata. Nie powinno nas zatem dziwić, że papież Leon odprawia okultystyczny rytuał wraz z Bobem Dylanem. Oddaje on cześć temu samemu „Najwyższemu Dowódcy”, któremu hołduje Dylan. Katolicy muszą przejrzeć na oczy i dostrzec zatrważające tempo upadku, który przekształca Kościół rzymski w „Kościół-nierządnicę”, przed którym ostrzega Księga Objawienia. Również chrześcijanie, muszą dostrzec to, co się dzieje, powinni także wiedzieć, jak wyjaśnić tę sytuację swoim katolickim sąsiadom, którzy są otwarci na rozmowę na te tematy.
„Bo prawdziwe i sprawiedliwe są wyroki Jego: osądził bowiem wielką nierządnicę, która skaziła ziemię swoim nierządem, i pomścił na niej krew swoich sług”. Objawienie 19:2
Jeremy James
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz