PRZYSTĘPOWANIE DO KOMUNII BEZ SPOWIEDZI
„Kto bowiem spożywa i pije Ciało i Krew Chrystusa niegodnie, spożywa i pije własne potępienie”.
Święty Paweł, Pierwszy List do Koryntian 11, 27–29
Każdy uważny obserwator celebracji liturgicznych zauważył zjawisko, które staje się coraz bardziej powszechne, a wręcz normalne:
– alarmująco zmniejszyła się liczba wiernych przystępujących do sakramentu pokuty;
– znacznie zwiększyła się liczba wiernych przystępujących do Komunii Świętej;
– wiele celebracji sakramentalnych (chrztów, ślubów, pogrzebów…) jest dla licznych uczestników jedynie wydarzeniami o charakterze społecznym.
Nauczanie Kościoła, oparte na Słowie Bożym, przez wieki pozostawało niezmienne. Kościół zawsze nauczał, że aby przystąpić do Komunii Świętej, należy znajdować się w stanie łaski uświęcającej — bez grzechu ciężkiego w sumieniu — oraz zachować wymagany post eucharystyczny.
Nie jest przesadą stwierdzenie, że wielu spośród tych, którzy przystępują do Komunii Świętej, nie spełnia koniecznych warunków — czy to z powodu niewiedzy, braku wiary, przyzwyczajenia lub naśladowania innych („dokąd idzie Wincenty, tam i ja…”), czy też dlatego, że pozostają w stanie grzechu ciężkiego, czasem nawet przez całe lata bez spowiedzi.
Taka praktyka prowadzi do trywializacji najważniejszego sakramentu Kościoła oraz do wypaczania sumienia wielu ochrzczonych.
Bezpośrednią odpowiedzialność za każdą celebrację eucharystyczną — za nadużycia, profanacje i świętokradztwa — ponoszą duchowni, biskupi i kapłani, którzy jej przewodniczą.
Czy wobec braku odpowiedniej katechezy nie należałoby przed udzieleniem Komunii Świętej, z całym szacunkiem wobec obecnych, przypomnieć:
NIE MA OBOWIĄZKU PRZYSTĘPOWANIA DO KOMUNII ŚWIĘTEJ.
Ci, którzy zamierzają przyjąć Komunię, powinni zbadać swoje sumienie przed Bogiem i zastanowić się, czy znajdują się w stanie Jego łaski.
Uświadomienie sobie powagi tego zjawiska jest pilne, niezwykle ważne i wiąże się z ogromną odpowiedzialnością. Należy odpowiednio na nie zareagować.
Za Sancta Ecclesia Catholica
