Mężczyźna , który mówi, że chce silnej, mądrej i świadomej kobiety.
Dopóki jej nie spotka.
Bo mądra kobieta nie zawsze jest wygodna. Nie dlatego, że robi awantury, stawia nierealne wymagania czy chce rządzić. Właśnie przeciwnie. Ona po prostu przestaje udawać, że nie widzi tego, co widzi.
Kiedy słyszy: „Nic się nie stało”, a czuje dystans – zapyta.
Kiedy ktoś ją rani – nie będzie miesiącami przekonywać samej siebie, że przesadza.
Kiedy kocha – potrafi dawać bardzo dużo, ale z czasem uczy się, że miłość nie oznacza rezygnowania z siebie.
I właśnie przy takiej kobiecie często okazuje się, czym naprawdę jest męska siła.
Bo siła mężczyzny nie zaczyna się tam, gdzie on dominuje.
Zaczyna się tam, gdzie nie musi dominować.
Silny mężczyzna potrafi usiąść naprzeciwko kobiety, która mówi:
„To mnie zabolało”.
I nie odpowiada natychmiast:
„Znowu przesadzasz”.
Nie odwraca sytuacji przeciwko niej. Nie znika na trzy dni. Nie karze ciszą. Nie próbuje udowodnić, że to ona ma problem.
Potrafi powiedzieć:
„Nie chciałem cię zranić, ale widzę, że to zrobiłem. Porozmawiajmy”.
I paradoksalnie właśnie wtedy jest najbardziej męski.
Bo do powiedzenia „przepraszam” potrzeba czasem znacznie więcej siły niż do trzaśnięcia drzwiami.
Dojrzały mężczyzna nie boi się również słowa „nie wiem”.
Nie musi mieć odpowiedzi na wszystko.
Może powiedzieć:
„Nie wiem, jak sobie z tym poradzić”.
„Boję się”.
„Potrzebuję czasu”.
„Popełniłem błąd”.
To nie odbiera mu siły. To pokazuje, że jego poczucie wartości nie jest zbudowane z cienkiego szkła, które pęka przy pierwszym dotknięciu prawdy.
Wyobraź sobie kobietę, która rozwija się zawodowo. Zaczyna więcej zarabiać. Nabiera pewności siebie. Jest zauważana.
Niedojrzały mężczyzna może zacząć z nią rywalizować.
„Teraz to już nikogo nie potrzebujesz”.
Może umniejszać jej sukces.
„Miałaś szczęście”.
Może próbować przyciąć ją do rozmiaru, przy którym sam poczuje się większy.
Silny mężczyzna nie potrzebuje pomniejszać swojej kobiety, żeby poczuć własną wartość.
Powiedziałby raczej:
„Jestem z ciebie dumny. Rozwijaj się. Ja również mam swoją drogę”.
Bo jej skrzydła nie są dla niego zagrożeniem.
Tak samo jak jego siła nie powinna być zagrożeniem dla niej.
Zdrowa relacja nie polega przecież na tym, że jedno świeci, a drugie musi przygasić światło.
Mogą świecić oboje.
Inny przykład.
Pojawia się kryzys. Ona przeżywa trudny czas. Płacze, jest zagubiona, przez kilka dni nie jest tą uśmiechniętą kobietą, którą poznał.
Niedojrzały partner może powiedzieć:
„Ile jeszcze będziesz to przeżywać?”
Dojrzały nie musi jej naprawiać.
Czasami wystarczy:
„Jestem. Nie wiem, co mam zrobić, ale jestem obok”.
To jest stabilność.
Nie perfekcja.
Obecność.
Bo silny mężczyzna również ma swoje rany. Może mieć trudną historię z ojcem. Może bać się odrzucenia. Może nie umieć jeszcze dobrze mówić o uczuciach. Może mieć chwile słabości.
Dojrzałość nie oznacza człowieka bez ran.
Oznacza człowieka, który nie używa swoich ran jako usprawiedliwienia dla ranienia innych.
„Taki już jestem” przestaje być argumentem.
Zastępuje go:
„Widzę to w sobie. Chcę nad tym pracować”.
I dokładnie tego samego oczekiwałabym od dojrzałej kobiety.
Bo warto uważać, żeby z pięknej opowieści o „Królu i Królowej” nie zrobić kolejnej bajki, w której kobieta zawsze jest świadoma, a mężczyzna ma tylko dorosnąć do jej poziomu.
Kobieta również potrafi manipulować.
Kobieta również może karać ciszą.
Może kontrolować, poniżać, testować, zazdrościć, zdradzać, uciekać od bliskości.
Dojrzałość nie ma płci.
Dlatego prawdziwy Król nie szuka Królowej, która będzie go prowadziła przez życie.
A prawdziwa Królowa nie szuka Króla, który ją uratuje.
Spotyka się dwoje dorosłych ludzi.
On potrafi powiedzieć:
„Jestem odpowiedzialny za siebie”.
Ona potrafi powiedzieć:
„Ja również”.
I dopiero wtedy mogą powiedzieć:
„A teraz zobaczmy, co możemy stworzyć razem”.
Najpiękniejsza relacja nie powstaje wtedy, kiedy spotyka się dwoje idealnych ludzi.
Powstaje wtedy, kiedy spotyka się dwoje ludzi, którzy potrafią być prawdziwi.
Którzy nie uciekają przy pierwszym konflikcie, ale również nie zostają za wszelką cenę.
Którzy potrafią przeprosić bez utraty godności.
Postawić granicę bez poniżania.
Powiedzieć prawdę bez okrucieństwa.
Dać wolność bez obojętności.
Być blisko bez posiadania.
I kochać bez tracenia siebie.
Bo silny mężczyzna nie musi udowadniać, ilu kobietom może się spodobać.
Mądra kobieta nie musi udowadniać, ilu mężczyzn może zdobyć.
W pewnym momencie oboje rozumieją, że największym luksusem nie jest mieć tysiąc możliwości.
Największym luksusem jest spotkać człowieka, przy którym można zdjąć zbroję.
I zostać.
Nie dlatego, że boimy się samotności.
Tylko dlatego, że właśnie tutaj jest miłość.
Dojrzała.
Świadoma.
Niedoskonała.
Ale prawdziwa.
Łączę wiedzę o regulacji układu nerwowego, pracę z emocjami, mądrość ciała oraz podejście duchowe, aby wspierać ludzi w odzyskiwaniu wewnętrznego spokoju, poczucia własnej wartości i głębszego kontaktu ze sobą.
Iwona Grzesik
Dziękuję za Twoją kawę 
Niech Twoja hojność wróci do Ciebie po stokroć – w miłości, dobrostanie i spokoju duszy.
Z całego serca – dziękuję. 
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz