Dziyń Jynzyka łOjcistego 

Górolsko Ziymio! łOjcizno moja!

Górolsko Ziymio! łOjcizno moja! Ty jeźieś jako zdrowi.
Wiela cie trzeja cynić, tyn jyny sie dowiy,
Gdo cie stracił. Dziśka krasym twóm w całej łozdobie
Widzim i łopisujym, bo tesknim po tobie.

Panno Świynto, co Jasnej bróniś Ciynstochowy
I w łOstrej świyciś Bramie! Ty, co gród zamkowy
Ciesiński łochranioś z jego wiernym ludym!
Jako mie dziecko do zdrowio powróciłaś cudym
(Dy łod płacióncej matki pod Twojóm łopiekym
łOfiarowany, martwóm podniósłech powiekym
I poroz mógłech piesio do Twych świóntyń progu
Iść za wrócóne źici podziynkować Bogu),
Tak nas powróciś cudym na łOjcizny łóno.

Tymciasym przenoś mojóm dusiym utynskniónóm
Do tych grónićków leśnych, prziłogów zielónych,
Siroko nad modróm Ciadećkóm, łOlzóm, Wisłóm rozcióngniónych;
Do tych pól malowanych zboźim rozmaitym,
Wyzłocanych psiynicóm, posrebrzanych źitym;
Kany burśtynowy świyrzop, gryka jako śniyg bioło,
Kany paniyńskim rumiyńcym dziyncielina poło,
A wsiecko przeposane, jakoby splatkóm, miedzóm
Zielónóm, na nij lecy kany ciche grusie siedzóm.

Śród takich pól przed laty, nad brzegym ruciaju,
Na grónićku niewielkim a w lipowym gaju,
Stoł dwór górolski, z drzewa, leć podmurowany;
Świyciły sie z daleka smyrekowe ściany,
Tym jaśniyjsi, źie łodbite łod ćmawej zielyni
Lip, co go brónióm łod wiatrów jesiyni.
Dóm miyśkalny niewielki, leć zewsiónd chyndogi,
I stodołym mioł wielkóm, i przy nij trzy stogi
Słómy, co pod strzechóm zmiyścić sie ni moźie;
Widać, źie łokolica łobfito we zboźi,
I widać z lićby łostrewek, co wzdłuż i wsiyrz smugów
Świycóm gynsto jako gwiozdy, widać z lićby pługów
łOrzóncych wcias rano łany forymne ugoru,
Urodliwe, zapewne naleźne do dworu,
Uprawne godnie na kśtałt łogrodowych grzóndek:
Źie w tym dómu dostatek bywo i porzóndek.

Brama do korzón łodewrzyto przechodnióm łogłasio,
Źie gościnno i wsieckich w gościnym zaprasio...
-------------------------------

Je to mój skrómny przekład na mowym istebniańskóm pocióntku ksiyngi I "Pana Tadeusza" Adama Mickiewicza - Litwo Ojczyzno moja.

Na zdjyńciu pokolorowanym z roków 30. XX wieku widać Istebniańskóm Dziedzinym, kiero jak i cało prawie Trójwieś skłodała sie kiejsi - przed rozdrobniynim pierwotnych rodowych dziołów - z majóncych znaćny łobszar rodowych dworów np. Haratyki, Kulónki, Burowie, Suszki, Dachtóny, Deje, Wawrzacze, Dragony itp. (autor zdjyńcia nieznan